تا حالا فکر می کردیم ارتباط انسان با ماه در برداشتن گام روی آن خلاصه می شه چنانچه نیل آرمسترانگ در آن لحظه ی تاریخی فرمود:«این یک گام کوچک برای یک انسان و یک گام بزرگ برای بشریت است.»اما حالا می بینیم موشک ها هم قدم مبارک به ماه گذاشتن و صدای گامهای باابهتشون در فضای آرام ماه طنین انداز شده!

بله یکی دو روز پیش با خبر شدیم جناب محترم ناسا دو عدد موشک ناقابل به سمت دریای آسایش فرستاده و آسایش رو از ایشون سلب کرده. چرا و به چه دلیلش رو مثل اینکه فرمودن:زیر خاک مبارکش آب پیدا می شه! ماهم گوش کردیم. چی کار می تونیم بکنیم؟

یه دوستی گفته بود:چرا دستگاه حفاری نبردن؟ و جواب شنیده بود: حالا آمریکا این همه موشک داره یکی شم (البته بنده اصلاح می کنم دوتا شم) بفرسته ماه! دیگه چرا بره این همه زحمت بکشه حفاری کنه؟

بله! حرف حسابم که جواب نداره!

حالا می خوام بببینیم اصولا پیدا کردن آب در کرات و سیارات دیگر چه لزومی برای انسان داره؟؟

1-   کمبود ذخیره ی آب زمین: به قول مسافران زمینی ها خیلی شجاعند و با وجود اینکه می دونن آب زیادی ندارن دلاورانه آب مصرف می کنن و من اضافه می کنن خیلی امیدوارن و امیدشون بسته به یاری کرات و سیارات دیگه س

2-   پیدا کردن شرایط حیات در کرات دیگر: اصولا انسان تا وقتی مجبور نشه یه فکری به حال آلودگی و جمعیت و دیگر مشکلات عمده ی زمین نمی کنه. حق هم داره. این همه سیاره در بی کران هستی! مگه مجبوره؟

(به نظرتون این همه ویژگی ریز در زمین رو می شه در کرات دیگر...

بگذریم هر چی باشه ماه باید افتخارهم بکنه که پای موشک های بی رقیب ایالات متحه بهش باز شده.

یاد یه شعر از مرحوم فریدون مشیری افتادم که در وصف رفتن انسان به ماه بود. نمی نویسمش!!(حوصله ندارم!!)